Dank je Nel, maar je kunt het beter de wollen want noemen , onze relatie heeft nogal wat met wol van doen immers.
Nel, stimulator van de oude ambachten en altijd bezig te zoeken naar nieuwe mogelijkheden om de oude ambachten in ons Trompshuys op te "leuken". Veel eilanders zien we daar jammer genoeg niet in tegenstelling tot de badgasten die we gelukkig in ruime mate mogen begroeten.
En daar wil ik het nu eens met U over hebben.

Dat veel Vlielanders creatief zijn wist U al.Iets maken uit bijna niets is een kunst op zich en zeker vroeger, in armoediger omstandigheden, vaak geboren uit noodzaak.Moeder Natuur levert al eeuwen, ook hier op het eiland, de grondstoffen voor onze broodnodige levensbehoeften ook al staan we daar vandaag de dag niet meer bij stil. Toch zal het op het Vlieland uit vervlogen tijden, met heel wat minder snelle bootverbindingen, goed van pas gekomen zijn. De achter het dorp gelegen tuinen zijn daar nog elke dag stille getuigen van.Groenten en fruit in overvloed. De geiten, slechts nog te zien op oude Vlielandse schilderijen en prenten, waren vroeger de zuivel en vleesproducenten en waarschijnlijk ook de leveranciers van prachtig zacht leer. En niet te vergeten de zee als bron van vis, schaal en schelpdieren die ook vandaag de dag nog van groot belang zijn. Alsof de tijd heeft stilgestaan vissen we immers nog graag al is het nu uit liefhebberij, maar wel vaak met netten die nog net zo in elkaar steken als die van vroeger.
Door gebruik te maken van wellicht eeuwenoude methoden, hielden onze voorouders op het eiland zich bezig met het vervaardigen van de visnetten, het spinnen van wol, van kleine lapjes prachtige dekens en kleden maken, met minuscuul kleine kraaltjes fraaie sierwerken breien, merken, breien en niet te vergeten het maken van deur matten en het oude schiemans werk. En dat nu wil de oude ambachtengroep U graag eens laten zien.
Beneden in de opkamer is Jo aan het kraaltje breien, dit jaar het Vlielandse wapen voor een beugeltas.Samen met Nini die een autoriteit is op het gebied van merklappen. Ze heeft niet alleen een prachtige verzameling, ze weet heel veel over de geborduurde symbolen op merklappen waardoor hele familiehistories "af te lezen "zijn.
Ynnie en Corry houden zich in dezelfde kamer bezig met quilten. Vroeger van restjes overgebleven stof, nu prachtig gecombineerde kleuren en motieven die tot warme kleden verwerkt worden.Vrijwel alles moet met de hand en je moet er niet aan denken hoeveel steekjes de beide dames doorstoppen in een kleed!
In de voormalige tegelkamer achter de hal zitten Nel en Sinie sokken te breien.Weet U het nog? Kleine hiel, grote hiel, ze doen het als het moet met de ogen dicht. Veel badgasten gaan dan ook heel gelukkig de deur uit met een paar "zelf"gebreide sokken, waar kun je die nog krijgen in een onberispelijke uitvoering.En is de goede maat er niet? Geen nood "tot wanneer blijft U op het eiland?" klinkt het dan, ze zijn in een paar dagen klaar! Ook beoefent Nel de kunst van het "spekken". Een oud handwerk, voornamelijk uitgeoefend door zeelui tijdens ogenblikken van windstilte op zee, op zeildoek. Het patroon werd op een overgebleven stukje zeildoek getekend en met kleine steelsteken opgevuld (is spekken) daarna werden de zo ontstane "lusjes"doorgeknipt. Zo ontstond een kleedje wat door de zeelui als presentje voor hun vrouw werd meegenomen na afloop van hun reis, die in die dagen maanden zoniet jaren kon duren. Nel heeft een zeer oud exemplaar en toont het U graag bij, U raadt het alweer; de oude ambachten! Ik prijs me dan ook gelukkig daar bij die twee in de oude tegelkamer mijn spinkunsten te mogen demonstreren en iets te vertellen over wol, het spinnen en het vilten, vroeger onmisbaar voor warme kledingstukken. Nu gebruik ik de wol o.a. voor het haken van kindersloffen. Zelf gesponnen en al of niet geverfd met planten uit de natuur. Met een leren zooltje eronder, al zijn die niet meer van zacht geitenleer… In de achterkamer zit Ineke, zij is van vele markten thuis en heeft een tafel vol brei en haak kunsten.
Boven op zolder zitten onze mannen van de oude ambachten. Jan Roos, jonge Jelle, Sierd en Dirk B. Lilian houdt ze daarbij een beetje in de gaten terwijl ze met netten breien bezig is. Van Jelle kent U vast al van het prachtige zeilschip de Goudvink dat hij bouwde, en ook boven tentoongesteld is, de andere drie mannen werken met en aan het touw en PRATEN vooral veel over touw! Het touw dat vroeger nog na storm op het strand te vinden was, en geplozen werd uit kapot getrokken trossen, prachtig materiaal voor de matten. Voor de kenners onder U: de matten van Manus, bijna een legende. Nu nog steeds te koop van divers materiaal maar niet minder mooi. Wist U trouwens dat er boven "bij de mannen"een doorlopende filmvoorstelling is over het Vlieland van vroeger? Velen zullen zich nog Leendert uit de Kooi herinneren: hij laat in de film jonge meeuwen zien net uit het ei! Het wagentje over de zandweg op weg naar het Noordzeestrand, nu de Badweg.Bekende gezichten van vroeger gaan aan Uw netvlies voorbij, en de mannen kunnen U precies vertellen wie, wat en waar!
Ik hoop dat ik met het schrijven van deze handschoen U als lezer misschien heb weten te inspireren tot een bezoekje aan het Trompshuys in het voorjaar waar wij, van de oude ambachten, U graag te woord zullen staan bij het tonen van onze "ambachten uit het verleden".


Adele Graaff.


Nu rest mij nog de volgende handschoen weg te geven.
Aan een vrouw van formaat, creatief, met knipoog naar de maan en de sterren en een stem als een nachtegaal namelijk Dieuke de Vries!